Entree

|

Overheid Organisaties

|

Bijwerkingen

|

Vaccins

|

Medicijnen

|

Landen

|

Immuniteit

|

Artikelen

|

Contact
 
 

     
     
 

 

Ons immuunsysteem gefopt en aan de bak tegen covid19 met nep-spikes

    Scientias - Monique Siemsen 26 juli 2020
     
    Wereldwijd wordt met man en macht aan een coronavaccin gewerkt. Men werkt daarbij met RNA,
    mRNA en nu ook: nagemaakte spikes van de corona-partikel. Zal dit de doorbraak zijn, die we
    zo hard nodig hebben?
     
    Wetenschappers van het Laboratorium voor Virologie van Wageningen University Research
    hopen het van harte. Het onderzoek is een Europees initiatief van de farmaceutische industrie
    en de universiteiten in Kopenhagen en Tübingen, die de hulp inriepen van Wageningen, maar
    ook van het Leids Universitair Medisch Centrum. Daar heeft men de knowhow in huis om met
    het infectieuze coronavirus te werken. Met als gevolg een aanpak, die anders blijkt dan
    anderen: de wetenschappers werken aan de fabricatie van de inmiddels zo bekende spikes, die
    op de corona-partikel prijken.
     
    De bedoeling is dat ons immuunsysteem alarm slaat en antistoffen gaat aanmaken tegen het
    coronavirus, zonder dat dit virus zelf verwerkt hoeft te worden in een vaccin. Het
    immuunsysteem hoeft slechts de spikes te herkennen van de infectieuze boosdoener, zonder
    daar daadwerkelijk mee te maken te krijgen. Als het immuunsysteem antistoffen aanmaakt
    tegen de nep-spikes, zullen deze antistoffen aan het werk gaan, als zij de echte spikes van
    het schadelijke virus ontwaren en is er dus immuniteit.
     
    De spikes-eiwitten worden gemaakt van insectencellen, een methode die bij de WUR ook
    gebruikt wordt in het maken van vaccins tegen bijvoorbeeld het zikavirus. Volgens viroloog dr. ir.
    Gorben Pijlman van de Universiteit Wageningen, zitten daar duidelijke voordelen aan. “Met
    insectencellen kunnen snel en veilig grote hoeveelheden eiwitten worden aangemaakt. In
    Wageningen gebruiken we cellen uit de nachtvlinder Spodoptera frugiperda. Daarin wordt de
    DNA-code geïntroduceerd van de spikes, die op de buitenkant van het coronavirus zitten.”
     
    De methode zal zich prima lenen voor fabricage op grote schaal, wat natuurlijk belangrijk is als
    het gaat om een vaccin, dat in grote hoeveelheden gemaakt moet kunnen worden. “In ons lab
    hebben we bioreactoren van één tot vijftien liter. Die zijn voldoende groot om snel testeiwitten
    te maken voor dierproeven. Als blijkt dat de methode van ons consortium succesvol is en je
    het daadwerkelijk als vaccin op de markt wilt gaan brengen, wordt opgeschaald naar grotere
    bioreactoren. In de industrie werken ze bij dit soort kweekprocessen bijvoorbeeld met reactoren
    die tot wel tweeduizend liter groot zijn,” aldus Pijlman.
     
    Het kan nog wel anderhalf jaar duren voordat een hierop gebaseerd vaccin, ingezet kan worden.
    Mogelijk zijn er al eerder andere vaccins beschikbaar. Dat is geen zorg voor Pijlman. “We zien
    dit niet als een wedstrijd. Er is grote saamhorigheid en openheid onder onderzoekers. Het is
    alleen maar goed dat er verschillende methodes zijn, waarmee nu een vaccin wordt ontwikkeld.
    Daarnaast leveren alle strategieën uiteindelijk wellicht een gecombineerde aanpak op.
    Bijvoorbeeld een combinatie van twee vaccins die een verschillend werkingsmechanisme hebben,
    en elkaar zo versterken.”
     
    Overigens is het niet zo dat het werk met de nep-spikes tot de ontwikkeling van alleen een
    vaccin hoeft te leiden. Het onderzoek is ook geschikt voor andere toepassingen, zoals het
    ontwikkelen van tests. Er kan mee in kaart worden gebracht of mensen al immuun zijn. Als
    iemand namelijk al antistoffen van het virus heeft aangemaakt, zullen deze antistoffen ook
    reageren op de nep-spikes. Op basis van die feiten, kunnen er dus heel goed corona-tests
    ontwikkeld worden met dit onderzoek.
     
    De vraag is nu wanneer het vaccin gereed zou zijn en ingezet kan worden. Pijlman meent dat
    het project goed op schema ligt. “Binnen ons consortium zijn al de eerste succesvolle
    dierproeven gedaan met een kandidaat-vaccin, dat is gebaseerd op het RBD oftewel receptor-
    bindend domein van de spikes. Dit is het belangrijkste onderdeel van de spikes en kan
    mogelijk op zichzelf al voldoende herkend worden door het immuunsysteem. De spikes die in
    Wageningen en bij andere partners worden ontwikkeld, zijn groter en completer en dus nog
    beter herkenbaar dan het RBD, maar zijn ook wat lastiger om te produceren. We verwachten dat
    onze spikes na de zomer ook getest zullen worden. Vervolgens is het afwachten of het RBD-
    vaccin goede resultaten geeft bij klinische testen. Als dat niet zo is, kunnen we, mits de
    dierproeven succesvol zijn, terugvallen op de completere spikes van ons of van collega-
    onderzoekers.”
     
    Waar we de spikes van het virus-partikel gedurende lange tijd niet konden luchten of zien,
    kijken we nu dan reikhalzend uit naar het succes van de kunstmatige versies. En naar de
    vaccins en testen die ermee gemaakt kunnen worden.
     
    Het volledige artikel: Scientias - Monique Siemsen 26 juli 2020
     
 
 
  Back to Top
 
 

 
 
Entree

|

Overheid Organisaties

|

Bijwerkingen

|

Vaccins

|

Medicijnen

|

Landen

|

Immuniteit

|

Artikelen

|

Contact
 
 

Vaccins en medicijnen tegen coronavirus SARS-CoV-2 | Liliane Limpens | Disclaimer | update 09 januari 2021